zompirella

Yıllar önce hastanede çalışırken, ağır hasta bir kız getirdiler. Tek yaşam şansı beş yaşındaki kardeşinden acil kan nakli idi. Küçük oğlan aynı hastalıktan mucizevi şekilde kurtulmuş ve kanında o hastalığın mikroplarını yok eden bağışıklık oluşmuştu. Doktor durumu beş yaşındaki oğlana anlattı ve ablasına kan verip vermeyeceğini sordu. Küçük çocuk bir an duraksadı. Sonra derin bir nefes aldı ve “Eğer kurtulacaksa, veririm kanımı” dedi. Kan nakli ilerken, ablasının gözlerinin içine bakıyor ve gülümsüyordu. Kızın yanaklarına yeniden renk gelmeye başlamıştı, ama küçük çocuğun yüzü de giderek soluyordu.. Gülümsemesi de yok oldu. Titreyen bir sesle doktora sordu: “Hemen mi öleceğim?.. Küçük doktoru yanlış anlamış, ablasına vücüdundaki bütun kanı verip, öleceğini sanmış, buna rağmen kanını vermişti

gulumseyenmaske:

kitapaskina:

Ağlattı.

oha

Bazen düşünüyorum ansızın bir telefon gelse ağlamam 1 saniyemi alsa ve ben ağladığımda aradığım kişiyi kaybettiğim için ağlıyor olsam telefonlara küser miyim ? Kime ağlar ? Kimin beni sessizce dinlemesini özlerim ?